पालकांचे हक्क आणि आजचा समाज
आजच्या पिढीला काही प्रश्न
लेखक: सय्यद फारूक अहमद कादरी
आजकाल अनेकदा काही तरुण म्हणताना ऐकायला मिळतात:
“आई-वडिलांनी आमच्यासाठी काय केलं?”
हे वाक्य ऐकून मन हेलावून जातं.
खरंच मुलांना असं वाटतं का की ते आपोआप मोठे झाले?
जेव्हा त्यांना चालता येत नव्हतं, तेव्हा बोट धरून चालायला कोणी शिकवलं?
जेव्हा बोलता येत नव्हतं, तेव्हा शब्दोच्चार कोणी शिकवले?
जेव्हा ते आजारी पडायचे, तेव्हा रात्रभर जागून कपाळावर हात ठेवून त्यांची काळजी कोणी घेतली?
जेव्हा त्यांना भूक लागायची, तेव्हा स्वतःची भूक दाबून त्यांच्या पोटाची काळजी कोणी घेतली?
जेव्हा शाळेची फी भरायची वेळ यायची, तेव्हा स्वतःच्या गरजा बाजूला ठेवून त्यांच्या शिक्षणाची व्यवस्था कोणी केली?
एक कष्टकरी वडील पहाटे अंधारात घराबाहेर पडतात. ऊन, पाऊस, थकवा आणि संकटं सहन करतात. शरीर साथ देत नसतानाही काम करतात, कारण घरी त्यांची मुलं त्यांची वाट पाहत असतात. ते स्वतःसाठी नव्हे, तर आपल्या मुलांसाठी जगत असतात.
अनेक वडील जुने कपडे घालतात, पण मुलांसाठी नवीन कपडे आणतात. स्वतः साधं जेवण करतात, पण मुलांच्या आवडीचं अन्न आणतात. स्वतःच्या इच्छा दडपून टाकतात, जेणेकरून मुलांची स्वप्नं जिवंत राहतील.
आईचे त्याग दिसतात, कारण ती घरात असते. पण वडिलांचे त्याग बहुतेक वेळा निःशब्द असतात. वडील आपले दुःख, आजार, चिंता आणि अश्रू मनातच दडवून ठेवतात. कारण त्यांना आपल्या मुलांनी निर्धास्त आयुष्य जगावं असं वाटत असतं.
आज जे तरुण म्हणतात, “आई-वडिलांनी आमच्यासाठी काय केलं?”, त्यांनी एक क्षण थांबून विचार करावा. जर आई-वडिलांनी त्यांच्यासाठी काहीच केलं नसतं, तर ते आज या ठिकाणी पोहोचले असते का?
माणूस जगातील अनेक कर्जे फेडू शकतो, पण आई-वडिलांच्या एका जागलेल्या रात्रीचं, एका अश्रूचं आणि एका त्यागाचं ऋण कधीच फेडू शकत नाही.
आज जी संतती आपल्या आई-वडिलांची कदर करत नाही, ती उद्या स्वतः आई-वडील झाल्यावर हेच अनुभवणार आहे. वेळ माणसाला खूप काही शिकवते, पण काही धडे आई-वडील या जगात नसताना समजतात.
म्हणून आई-वडिलांना ओझं समजू नका, त्यांना अल्लाहची मोठी नेमत समजा. त्यांची सेवा करा, त्यांचा सन्मान करा आणि त्यांची मनं जपा. कारण एक दिवस असा येतो की माणसाकडे सर्व काही असतं, पण आई-वडील नसतात.
हे लक्षात ठेवा, आई-वडील या जगातून निघून गेल्यावर त्यांची रिकामी खुर्ची, त्यांची आठवण, त्यांचे प्रेमळ शब्द आणि त्यांची दुआ आयुष्यभर मनाला हाक देत राहते. त्या वेळी पैसा असतो, संपत्ती असते, पण मन म्हणतं – काश! आईचा आवाज पुन्हा एकदा ऐकायला मिळाला असता. काश! वडिलांचा हात पुन्हा एकदा डोक्यावर फिरला असता.
जी संतती आज आपल्या आई-वडिलांचा सन्मान करते, तिची पुढची पिढीही तेच शिकते. आणि जी त्यांना विसरते, ती पुढील पिढ्यांसाठी चुकीचा आदर्श ठेवते.
अल्लाह तआला आपल्याला आपल्या आई-वडिलांची सेवा, त्यांचा सन्मान आणि त्यांची कदर करण्याची तौफीक देवो. आमीन.
